Η τέχνη είναι γραφική μνήμη του χρόνου, πορτραίτο κάθε εποχής, παράθυρο στην ιστορία, δημιουργικό σύμβολο που περιγράφει την κοινωνία που το είδε να γεννιέται. Τι θα λέγαμε για τη σύγχρονη κοινωνία μας;

Η σειρά εικόνων «Κλασικοί της Τέχνης» που δημιούργησε η ισπανική ομάδα Consume Hasta Morir (Κατανάλωσε Μέχρι Θανάτου) στοχάζεται πάνω στην επιβολή του καταναλωτισμού στις ζωές μας. Κλασικοί πίνακες αναδημιουργούνται και επανερμηνεύονται.

Η «Δημιουργία του Αδάμ» μετατρέπεται στη «Master Card του Μιχαήλ Άγγελου», η «Έναστρη Νύχτα» του Βαν Γκογκ σε «Νύχτα Αγχωμένη», η «Κραυγή» του Μυνχ σε «Κραυγή στο Σούπερ». Το «Χαμόγελο της Τζοκόντα» μεταμορφώνεται σε «Ψεύτικο Χαμόγελο», ο «Βιτρουβιανός Άνθρωπος» του Ντα Βίντσι απεικονίζει το ανθρώπινο μοντέλο της εποχής μας που δεν αφήνει από τα χέρια του το καροτσάκι του σούπερ μάρκετ, ο Πικάσο θρηνεί τρώγοντας fast food και ο Δαυίδ του Μιχαήλ Άγγελου πάει για ψώνια.

Όταν η αντιδιαφήμιση είναι αναπόφευκτη

Μια τεράστια διαφήμιση που γράφει «ΔΩΡΕΑΝ» με τεράστια γράμματα. Καλή ευκαιρία για να αγοράσουμε κάτι, όμως ένας αστερίσκος μας παραπέμπει στα ψιλά γράμματα. Όπως πάντα, κάποια παγίδα υπάρχει.

Η πιστωτική μας γίνεται λαιμητόμος, χαριστική πίστωση. Πάω για ψώνια, βγάζω την κάρτα μου και πάει το κεφάλι μου.

Το καχεκτικό μοντέλο της διαφήμισης στη στάση λεωφορείου έχει κολλημένο πάνω του ένα χαρτί που γράφει «Πεινάω!». Ο πρωταγωνιστής της τελευταίας ταινίας του Χόλυγουντ μας λέει «Σταμάτα να βλέπεις βλακείες» ενώ σε μια γιγαντιαία διαφήμιση ένα αυτοκόλλητο γράφει «δεν έχω τίποτα ενδιαφέρον να σου πω».

Ένας προβληματισμός για την κοινωνία της κατανάλωσης χρησιμοποιώντας ένα από τα πιο ισχυρά της μέσα: τη διαφήμιση αλλά από την ανάποδη. Η γλώσσα της διαφήμισης, τα αφηγηματικά και οπτικά της εργαλεία, ως πολιτική παρέμβαση για την κατανάλωση, κριτική για την εμπορευματοποίηση της καθημερινής ζωής που μας επιβάλλει η καταναλωτική λογική. Μια απάντηση στα ψέματα των διαφημίσεων.

Ζεις για να καταναλώνεις ή καταναλώνεις για να ζεις;